Då eg opna opp Sigrid Undsets Kristin Lavransdatter (1920) og byrja å lese ho, fekk eg same kjensla som då eg leste science fiction-romanen Dune (1965) av Frank Herbert. Handlinga til sistnemnde skjer fleire tusen år i framtida, og her blir lesaren kasta inn i ein ukjend verden der dei må pusle saman sjølv kva …
Fortsett å lese «Den autentiske tidsmaskina Kristin Lavransdatter»